Reflectie Le Chicon

Een zoektocht naar jezelf. Dat is wel het centrale thema van vanavond. Een thema waar Maxime Waladi veel over te zeggen heeft. En een mooi voorbeeld in Kants filosofie, niet enkel in Kants filosofie natuurlijk, maar daar kan ik wel mee beginnen. Kant beweert namelijk dat de werkelijkheid steeds wordt teruggeplooid op het subject dat ernaar kijkt. Zo bestaat één werkelijkheid niet. Waladi vertelt zijn werkelijkheid, hij vertelt zijn verhalen en perspectief op die werkelijkheid. Het is duidelijk dat hij hierbij op zoek is naar een ware zelf, misschien heeft hij die ondertussen wel gevonden, maar dan is het althans niet gemakkelijk geweest. Hoewel ik niet geloof dat je je ware zelf ooit kan vinden.  Die waarheid waarin Waladi op zoek gaat naar een ware zelf is tevens volgens Houellebecq aanstootgevend maar eveneens onmisbaar. Want net door je eigen subjectieve kijk op de realiteit kan die net zo pijnlijk worden, dat is duidelijk merkbaar in deze voorstelling. Waladi, en niet enkel hij maar elke mens heeft een realiteit die onaangenaam kan zijn, maar zonder dewelke hij nooit zou geweest zijn wie hij nu was. Zo denk ik ook dat je je eigen waarheid bent, zo ook zeer zichtbaar in Le Chicon. Waladi is wie hij is, hij staat witloofsoep te maken op een podium terwijl hij het publiek, misschien soms ongemakkelijk, laat lachen. Dat kan hij verwezenlijken juist door zijn eigen waarheid. Daarbij geloof ik ook dat die zoektocht nooit stopt, die zoektocht naar individualiteit. Anders zou het leven zinloos worden.  Ook op Hegels filosofie van de zelfbewustwording van de Geest is dit toepasbaar; door Waladi zijn waarheid en de drang om deze te delen, probeert hij tevens die zelfbewustwording te bereiken. Misschien heeft de kunst van het theater, op vrijdag 22 februari, hem daar wel in verder gebracht. Althans, dat zou toch moeten om ook dit stuk tot kunst te kunnen benoemen.