Op een warme winterdag settelden leerlingen van het Xaveriuscollege zich mee in de tuin van de!Kunsthumaniora met de hoop een nieuw, bijzonder project te laten ontschieten. Dat het een leerrijke namiddag was staat als een paal boven water. Kort som ik even op wat wij die dag deden.
Ikzelf werd in een groepje geplaatst samen met Lore en Luna. Na een kort gesprek over de precieze motivatie en bedoeling van de opdracht bedachten we wat allemaal mogelijk was. Zo stootten we op het gedacht dat er in onze maatschappij steeds de drang heerst om iets van jezelf achter te laten, als een soort van stil protest tegen vergankelijkheid. Mensen willen niet dat hun leven gewoon stopt na de dood, ze willen niet verdwijnen en niets achterlaten. Ze willen niet gewist worden en zich realiseren dat hun leven weinig meerwaarde had. Daarom staat het leven van de mens vaak in functie van het bereiken van roem, bekendheid, zelfappreciatie, voldoening en carrière.
Een mogelijk levensdoel om niet simpelweg te verdwijnen is iets achterlaten in de kunst. Niet per se in een materiële vorm, zoals de meesten snel zullen denken. Het is niet de materiële vorm van een werk dat je wilt maken maar de invloed op een ander, op je medemens. Je wilt iemand raken, in iemand anders zijn hoofd kruipen en deel zijn van iets meer dan enkel jezelf.
Iemand raken kan op veel verschillende manieren, door materiaal, een geur, een textuur, kleuren, een geluid,...Men moet op zoek naar een manier om de toeschouwer te prikkelen, op welke manier dan ook.
Op dit idee willen we ons verder toespitsen, kijken wat we daarvan kunnen maken. Aan creativiteit alleszins geen gebrek. Ik ben benieuwd wat het uiteindelijke resultaat zal zijn van deze overpeinzingen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten