Een drukke woensdagnamiddag, toen ik 's avonds thuiskwam was ik verbaasd van het creatieve talent wat de!Kunsthumaniora aan de dag legde. Mijn groepsgenoten hadden duidelijke ideeën, mooie ideeën. Ze willen het hebben over de vergankelijkheid, en de grote angst van de mens om vergeten te worden. Op twee heel verschillende manieren willen ze dit tentoonstellen. Ik denk dat dit getuigt van een groot besef over de psyche van de mens. Waarom zou de mens zo bang zijn om vergeten te worden? Heeft elke mens de drang om zijn plaats te eisen in het leven en te zorgen dat deze niet vergeten wordt? En hoe dan? Waarom worden kunstenaars pas beroemd wanneer ze gestorven zijn?
In groepjes hoorden we ook de ideeën van de anderen. Ontzettend boeiend, ik denk dat we daar nog uren hadden kunnen zitten. Praten kunst en hun filosofische bijklank. Benieuwd ben ik dan ook, naar het resultaat wat we te zien zullen krijgen op woensdag 29 mei.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten